Trochę refleksji ostatnio mnie naszło, przejechałem przez kolekcję zdjęć - polecam Google Picasa do tego celu, wciąga na listę wszystko co się ma na dysku tzn. zdjęcia i nagle się okazuje, że straszny mam tu ‘śmietnik’ - mnóstwo zdjęć, które po zrobieniu zostały zostawione same sobie. Jaki sens ma fotografia jeśli mają się te biedne zdjęcia potem kisić na dysku albo pokrywać coraz grubszą warstwą kurzu na płycie CD/DVD? Dlatego też postanawiam trochę posprzątać w tzw. fotograficznej szufladzie. I trochę więcej też pisać. Co ogólnie powinno skutkować większą częstotliwością postów (polecam zasukbskrybować sobie kanał RSS np. przez Mozilla Thunderbird, jeśli ktoś korzysta lub po prostu kliknąć w link:
http://maciejewski.wordpress.com/feed
przy odrobinie szczęścia otworzy się jakiś wygodny czytnik RSS). Dodatkowo naszła mnie refleksja o sztuce w fotografii. Gdzie się ona kończy a gdzie zaczyna. Jedno wiem na pewno jeśli kiedyś dotrę tam, gdzie się zaczyna - na pewno dam znać :) Dla rozluźnienia dość stary acz ciekawy filmik oraz obiecane zdjęcia, które absolutnie photoshopa na oczy nie widziały, jedynie znany z wcześniejszych obiektyw samoróbkę, tutaj we wczesnej facie testów :)

Wszystko miało miejsce dobry miesiąc temu, ale z racji braku czasu relacja pojawia się dopiero teraz. Jakiś czas temu znalazłem w sklepie prasowane algi i postanowiłem zebrać resztę składników i zrobić maki sushi. Na początek kilka słów wstępu o kulturze sushi.

Przepis można łatwo znaleźć w necie, z racji dość późnej godziny nie będę się rozpisywał, zdjęcia za to pokażę. Powiem tylko, że zabawa przednia, smak świetny, klimat wieczoru niepowtarzalny. Polecam!
PS. Wasabi naprawdę wyciska łzy z oczu.

Ok, jest piąta rano, skończyłem szykować zdjęcia i pisać posta, już wkrótce relacja z konsumowania (bo podczas szykowania 1. naprawdę nie było czasu bo ciasto by osiadło, 2. miałem upaćkane ręce) ciasta malinowego, w kolejce jeszcze fotorelacja z festiwalu w Ostródzie i ostatniej wizyty w górach - tak liczę, że w ciągu ostatnich 12 miesięcy, to chyba z 5 razy już byłem, teraz tylko czekam na śnieg i znów uciekam - dobrze jest mieć tam przyjaciół, u których można się zatrzymać - sweet.

Dobranoc czy dzień dobry?

Nawet nie zauważyłem, kiedy blog zaliczył tysiąc wizyt. I to pomimo, iż nigdzie (poza opisem na gg) go nie reklamowałem, widocznie dużo ludzi ma mnie na liście. Nie znaczy to co prawda, że stronę odwiedziło tysiąc osób, ale nie znaczy też, że jedna osoba kliknęła tysiąc razy. Jest to zliczane w jakiś inny sposób, chyba kolejna wizyta tej samej osoby jest rejestrowana dopiero gdy znajdzie się nowy post. A tych akurat niestety nie jest za wiele. Chyba muszę sobie zrobić zakaz robienia zdjęć do czasu aż uporam się z poprzednimi, a tych jest niemało. Obecnie kończę właśnie walczyć z panoramkami z gór - przestrzeń niezbyt chętnie daje się spłaszczyć, szczególnie gdy chcemy na jednej płaszczyźnie upchąć 360 stopni pola widzenia. Ale już właśnie kończę, jakoś to wychodzi, choć ekspozycja pod słońce i w przeciwnym kierunku na jednym zdjęciu to różnica bardzo duża, a parametry muszą być stałe, żeby jakoś to spójnie wyglądało, zresztą sami wkrótce zobaczycie. Póki co jakieś stare zdjęcie - jako życzenia dla mnie samego i podziękowanie dla odwiedzających.

Zobaczcie kogo znowu znalazłem w piwnicy, albo raczej kto znalazł mnie… wbiegła na mnie i zaczęła mi się wdrapywać na spodnie. Jest stanowczo za mała żeby mogła sama sobie radzić, ale jest wykarmiona, zadbana, oswojona. Tylko szwy po operacji ktoś zapomniał, że trzeba wyciągnąć, bo się wrastają, ale Pani weterynarz wyskubała. Rozwiesiliśmy po okolicy ogłoszenia, ale nikt się nie odezwał, pewnie małą ktoś wyrzucił (może z okazji 1-ego września - dziecko poszło do szkoły, to nie miał się kto zajmować). Maleństwo mega słodkie i kochane. Iskier biedak nie może się ogarnąć, brzuchem przy podłodze czai się przy ścianach, raczej bardziej się małej boi niż jest zły, jak się zbliży któreś, to fochy, fukanie, prychanie. Ogólnie ubaw po pachy. Zobaczymy co z tego wyniknie, na razie mała jest tylko do niedzieli (ogólnie jak nie my, to będzie miał kto ją wziąć, choć dla mnie to mogłaby zostać). Co do bloga ogólnie, to zdjęć w ogóle mam sporo zrobionych, ale kiepsko z czasem żeby się nimi zająć, szykuję większą produkcję, zobaczymy co i kiedy z tego wyjdzie.

Takie drzemkowe popołudniowe. Najbardziej fascynuje mnie jak można mając takie futro w najbardziej upalne dni zamiast szukać chłodnego miejsca wygrzewać się na słońcu.

Pierwsze tego typu podejście z mojej strony. Mało zdjęć, bo sesja wyniknęła zupełnie przypadkiem a miałem końcówkę kliszy. Żałuję, że nie miałem drugiej, ale cóż, bywa. Slideshow dedykuję Magdzie, bo ja zupełnie już zapomniałem o tych zdjęciach i nie zająłbym się nimi gdybym nie zobaczył jednego na tapecie jej laptopa. Uff, jest środek nocy a ja dopiero właśnie z pracy wróciłem. Dobranoc Państwu.

Wstawienie filmu spoza YouTube na WordPress wymaga trochę kombinacji, ale da się :)
To tylko test mechanizmu, bo mam zamiar coś swojego wrzucić wkrótce, zapraszam już niedługo.
PS. Bardzo fajny filmik i jakie zdjęcia ładne.

Przyznam się szczerze, że nie znałem nigdy wcześniej gościa. Niestety czasem tak bywa, że się nie zdąży poznać. Zginął 14 czerwca 2008. Powodem dla którego wspominam tutaj właśnie o nim jest fakt, że jak się dziś wieczorem przekonałem był wspaniałym pianistą. Smutne jest, że często dopiero fakt czyjejś śmierci sprawia, że staje się znany szerzej niż był za życia, choć na to zasługiwał.

Wypadałoby wspomnieć, że źródłem tego newsa jest blog Janusza Millera, którego osobiście bardzo szanuję i miejscami podziwiam. Teraz metodą Copy’iego-Paste’a pozwolę sobie wstawić filmik. Polecam.

Wstępnie skończyłem montować moją samowolę konstrukcyjną. Co prawda przydałby się obiektyw od średniego formatu, ale małoobrazkowy musi wystarczyć. Przynajmniej na razie. Zaczyna to po trochu przypominać to czym ma być i robić to co - w luźnym założeniu - ma robić. Nie wiem czemu tak przesyca kolorami, chyba niedoświetla troszku, ostrość jest jaka jest (tudzież nie ma jakiej nie ma), ale to nie o to tu chodzi. Ma być dziwnie. Będą kolejne. Tytuł, to nie nazwa jakiegoś magicznego programu do obróbki zdjęć (bo się czasem pytają ludzie w jakim programie robię takie zdjęcia) - foty obróbki praktycznie nie widziały na oczy (tylko zmniejszenie i podostrzenie ale to standard jest).

Z aktualności, to jak zawsze - reaguję alergicznie na choćby śladowe ilości wolnego czasu, urlopu nie widać (choć może to i dobrze, bo pogoda jaka jest każdy widzi), im więcej i częściej sprzątam tym więcej i szybciej się brudzi, pranie mi deszcz zmoczył, nie mam czasu czytać książki, ot, codzienność.

Trochę czasu minęło od ostatnich wpisów, zdjęć trochę robiłem, ale bardziej pamiątki z wycieczek niż jakieś z pomysłem. Nie chciało mi się udziwniać. Czasem trzeba odpocząć. Dużo też innych spraw na głowie, takie tam. Wczoraj skończyłem wreszcie montowanie szkła z pochyłem (niech żyje taśma izolacyjna!!!), oto pierwsze testy tego co wyszło. TAK - ma być nieostro, ma być koślawo, ma być tak jak jest!!!

EDIT: ktoś mi słusznie zwrócił uwagę, zapomniałem dopisać - nie traktujcie tego jak jakieś wydarzenie artystyczne, zdjęcia nie mają powalającej treści, bo nie taki był zamysł - to test obiektywu samoróbki oraz mojej fantazji w jego używaniu. Treść nie jest tu istotna, chodzi o sposób rysowania świata.