Catapultam habeo. Nisi pecuniam omnem mihi dabis, ad caput tuum saxum immane mittam.

Nadal nie mogę się uwolnić od testów, próbek itp. Aczkolwiek to dlatego, że ten kto myśli, że kupno lepszego aparatu automatycznie sprawi, że będzie robił lepsze zdjęcia - jest głupcem. Lepszy aparat pozwala głównie zauważyć jak mało się umie i jak wiele trzeba się jeszcze nauczyć. Oraz, że tak właściwie, to cały czas trzeba się uczyć. Dziś eksperymenty z przejściówką z bagnetu pentaksa na gwint M42. Dowcip polega na tym, że zastosowany tutaj obiektyw jest moim rówieśnikiem - pochodzi gdzieś z radzieckich hut ok. 1980r. I naprawdę ładnie rysuje, kolory oddaje chyba lepiej niż nowy obiektyw KIT 18-55. A na pewno ma ładniejszą głębię ostrości. Mało ambitne, ale co tam, najwyżej się usunie - ot, pospolite krzaczory. Jedyne co mi się podoba w tych zdjęciach to, że pierwszy raz od niepamiętnych czasów udało mi się uciec uzależnieniu od szarości ulic i brudu tychże. Jakoś tak cieplej wyglądają, przynajmniej w moim odczuciu. Mam ambicje podążać w tym kierunku. Gdyby tylko jeszcze jakiś Cokin ND soft szara połówka się trafił to mógłbym zacząć coś ze słońcem robić, w sensie o zachodzie/wschodzie pokusić się o panoramę, bo jak na razie to rozpiętość tonalna mnie dobija… ech, marudzę. Niech ktoś napisze komentarz, czy warte cokolwiek te krzaki, bo sam nie wiem, czy zostawić czy wywalić.